Pascale Snijders-Verheyden

7943 KP Meppel
T 0522-2341204
M 06-29134636
I www.palotter.nl
E pascateljeetje@live.nl

 

Mijn naam is Pascale Snijders-Verheyden, geboren 1957 te Etterbeek (Belgie).

Van 1973 – 1979 heb ik de Algemene & Hogere kunsthumaniora St Lukas te Schaarbeek gevolgd, met als specialisatie plastische kunsten, later grafische kunsten. Van 1976 – 1979 heb ik de Avondschool van Beeldende Kunsten te Anderlecht gevolgd: etsen, steendruk en boetseren.

Mijn werk is figuratief. Veelal met landschappen, dieren, meestal in acryl, maar ook in gemengde technieken. Ik heb altijd van tekenen gehouden.
Geboren in een kunstenaarsnest, werd ik aangemoedigd me beeldend uit te drukken. Daaruit volgde dus ook mijn studiekeuze. Ten tijde van mijn afstuderen maakte ik vooral kleine impressionistische droge pastelkrijt -werken.

Toen ik jonge kinderen had, ben ik meer ruimtelijk expressief bezig geweest. Ik maakte schemerlampjes van triplex voor kinderkamers, beschilderd in aquarel en gedetailleerd in kleurpotlood Er moest ook een speels element in verwerkt zijn, om de kinderlijke fantasie te prikkelen. Naast de lampjes kwamen mini-muziekdooshoudertjes. En speelse andere voorwerpen. Altijd handgemaakt en in beperkte oplagen. Het gaf voldoening…en het nam ook veel tijd in beslag: commercialisatie is niet mijn sterkste punt.
Een 15-tal jaar geleden begon ik me toe te leggen op portretschilderijen. In olieverf en acrylverf.
En dierportretten. Nu doe ik het op aanvraag.

De natuur is mijn grootste inspiratiebron. En het spel van licht en donker trekt me aan. Bijvoorbeeld holle wegen; licht aan het eind van een duister pad. Of de weerspiegeling van water. Maar ook zoek ik de lichtintensiteit, waardoor groen bijna fluorescerend wordt, zonlicht in het spel met pompoenbladeren of oost-indische kers.
Landschappen, het platteland, watervlakten, vaak door mensen vormgegeven boeien mij.

Tussen mijn studietijd en nu heb ik diverse schilder- en tekentechnieken uitgeprobeerd. Nog steeds zoek ik naar nieuwe technieken. Visuele waarneming gaat me goed af. Toch vraag ik mij af waarom ik blijf bij het bekende, dat wat ik reeds goed beheers? Ergens beroert mij de wil om verder te gaan en die waarneming naar een meer gedurfde expressie te verbeelden.
Dat is de fase waar ik me nu in bevind. En dit is tevens de uitdaging om mijn werk te tonen aan een breder publiek.